Yalnızlığımı düşünüyordum. Ne kadar yalnızım diye haykırışlardaydım. Kimse yoktu etrafımda, bir ses bir soluk yoktu. İmdadıma koşan yoktu. Gülümsemelerimin ardına saklanan gözyaşlarımı gören, silen, dindiren yoktu. Başımı kaldırdım karşıma baktım. Karşımda iki deniz feneri... Onlar bile bir çift dedim. Biraz daha öteye baktım. Çifter çifter tepeler… Eğdim tekrar başımı. Herkes, her şey çift oluşturabiliyorken ben neden hep yalnızdım. Kendime dönüp bakmanın vaktiydi artık. Yalnızlığımın hesabını kendime sormalıydım.